Definiëring dan wel afbakening van begrip en draagwijdte van reguliere therapie.

Zouden we, ten behoeve van een in Nederland kennelijk zo noodzakelijke terreinafbakening, deze materie op een gefrustreerde wijze benaderen, dan is de verleiding groot om bij voorbaat vast te stellen dat de realiteit ons verleidt tot de uitspraak dat de ‘reguliere’ medische behandeling ligt binnen de grenzen van technische hoogstandjes en het voorschrijven van louter chemische preparaten na de diagnose kanker.
Overschrijden we deze grenzen door het omarmen van een tot dusverre niet als regulier bestempelde therapie dan wel door het voorschrijven van preparaten van niet-chemische origine bij een als terminaal verklaarde patiënt, dan meldt zich een ijverige Vereniging tegen de Kwakzalverij en/of grijpt veelal de Inspectie in.
Daarbij is het dan op zijn minst curieus te noemen, dat het overlijden van de patiënt, die zich wel gedwee heeft onderworpen aan ons reguliere protocol van operatie, gevolgd door chemo en bestraling, als een voor de hand liggend en welhaast onvermijdelijk verloop wordt ervaren.
Getuige de hoofdstukken 9 Chemotherapie; en 10 Chemo en de eed van Hippocrates; in het boek Chemo? Of kan ik zélf kiezen? is dit verloop dan ook als statistisch vrijwel normaal aan te merken, doch dit blijkt tot dusverre geen aanleiding te vormen tot een heroriëntatie ten aanzien van de starre terreinafbakening van het begrip ‘reguliere’ behandeling.
Een door frustraties beïnvloede visie leidt evenwel tot niets; een maatschappelijke oriëntatie is hier vereist.
Als verdediging van de status quo wordt niet zelden aangevoerd, dat een verruiming van in aanmerking komende behandelingen een wetenschappelijk onderzoek vereist. Dit is echter een drogredenering.
Laten we de politieke lethargie op dit specifieke terrein hier onbesproken en beperken we ons tot het private alternatief dan konden we in 2007 in de landelijke pers lezen:

“KWF Kankerbestrijding publiceert binnenkort op internet een overzicht van alternatieve therapieën tegen kanker, waarvan ten onrechte wordt beweerd dat ze de ziekte kunnen genezen. De zwarte lijst is bedoeld als waarschuwing voor kankerpatiënten die hun heil zoeken in het alternatieve circuit of daarover nadenken. Volgens KWF Kankerbestrijding gaat het om 30 procent van de 35 tot 40 duizend kankerpatiënten.”

Dit bericht gaf op 7 augustus 2008 voor de Werkgroep Welzijn Kankerpatiënten aanleiding tot een brief aan het KWF met onder meer als inhoud:

“In een artikel van de journaliste Sonja Crielaard (juni 2008) wordt gewag gemaakt van het feit, dat het KWF zich beklaagt, dat er te weinig mensen meedoen aan klinische studies, waarin middelen tegen kanker worden getest. Hierdoor duurt het te lang voordat wetenschappelijke inzichten worden vertaald in behandelmethodes. Komend tot de essentie van dit schrijven.
Eind maart 2008 werd er in Engeland door het Ministerie van Volksgezondheid een uiterst belangrijke beslissing genomen met de invoering van 19 (!) specialistische gezondheidscentra, hetgeen aanleiding gaf tot uitvoerige berichtgeving in de landelijke pers en media:
BBC: Niet geteste medicijnen voor terminale patiënten
Artsen hopen het goedkeuringsproces te versnellen. Kankermedicijnen die niet op mensen zijn getest, zullen worden verstrekt aan terminale patiënten door het Britse nationale ziekenfonds, de National Health Service (NHS). Het St. Barthomolew’s Ziekenhuis in Londen gaat dit als eerste doen.
Guardian Unlimited: Medicijnen voor terminale patiënten
Niet geteste medicijnen zullen verstrekt worden aan terminale patiënten in een poging om hun leven te verlengen en de ontwikkeling van nieuwe medicatie gedurende de behandeling te verfijnen. Het Britse Ministerie van Volksgezondheid (Department of Health) heeft haar goedkeuring verbonden aan een negentiental gespecialiseerde centra.
John Gribben, hoofd van het Barts Experimental Cancer Medicine Centre:
We gaan niet bezuinigen op de veiligheid van patiënten. De wachttijd van tien jaar is te lang voor kankerpatiënten en we moeten ernaar streven deze periode zoveel mogelijk naar beneden te brengen. Bloedmonsters van patiënten zullen binnen één dag geanalyseerd worden in interne laboratoria en de behandeling zal alleen worden voortgezet als deze effectief blijkt. We hoeven niet langer te wachten op volledig onderzoek om te zien wat er met de kanker gebeurt. We kunnen in een vroeg stadium al aanwijzingen krijgen om te zien of het medicijn doet wat wij willen. We zijn op zoek naar medicatie die de kanker doodt, maar de patiënt intact laat.

U leest hieruit onder meer dat de gebruikelijke testtijd voor nieuwe medicijnen en therapieën bij benadering wordt gehalveerd.
Uiteraard ligt de overname van een dergelijk initiatief niet binnen de -financiële- mogelijkheden van het KWF.
Echter, terugkomend op de hierboven genoemde 30 procent en een en ander geprojecteerd op het feit dat de financiële middelen van het KWF worden gefourneerd door het Nederlandse volk, zou een initiatief van het KWF om -in uw terminologie- ‘aanvullende’ behandelingen tot onderwerp te maken van een wetenschappelijk onderzoek zeer worden gewaardeerd. 
Graag zouden we op korte termijn uw standpunt in dezen willen vernemen.”

In een reactie op deze brief antwoordt het KWF op 27 augustus 2008:
“Veel dank voor uw informatie over de specialistische centra in Engeland waar medicijnen die nog in onderzoek zijn aan ernstig zieke patiënten worden gegeven. We zullen deze activiteiten graag nader onder de loep nemen om na te gaan in hoeverre iets dergelijks ook voor Nederland toepasbaar zou zijn.”
En:
“WWF Kankerbestrijding is een belangrijke financier van wetenschappelijk onderzoek in Nederland. Resultaten van dit onderzoek moeten zo snel mogelijk ten goede komen aan de patiënt met kanker. Ook de komende jaren zullen wij krachtig blijven investeren in wetenschappelijk kankeronderzoek en de toepassing van de resultaten daarvan. Waar we mogelijkheden zien om het onderzoek te versnellen, laten we dit niet na. Zo zijn we bijvoorbeeld in samenwerking met twee integrale kankercentra bezig met de voorbereiding van een nieuwe website, waar kankerpatiënten een overzicht kunnen vinden van lopende trials.”

En inderdaad, rond 17 maart jl. besteedden een aantal landelijke dagbladen aandacht aan een initiatief, genomen door KWF Kankerbestrijding, de Nederlandse Federatie van Kankerpatiëntenorganisaties (NFK) en de Integrale Kankercentra Zuid en Oost (IKZ en IKO).
Een landelijk dagblad deed zulks onder het hoofd "Kies uw eigen kankerexperiment".
Het betreft hier een website (www.kankeronderzoek.info) met de pretentie ‘patiënten en hun naasten een betrouwbaar overzicht te bieden van hoopvolle nieuwe antikankertherapieën’.
Het klinkt aanlokkelijk en voor de hand liggend: voorheen was de patiënt volledig afhankelijk van de kennis en doorverwijzing van de behandelend specialist. Nu kan de patiënt zélf kijken wat er met betrekking tot nieuwe kankeronderzoeken in Nederland en regulier(!) voor handen zijn.
De desbetreffende vier organisaties geven nog een extra dimensie aan hun claim door te stellen dat de patiënt met behulp van deze informatie zelfbewuster en mondiger zou worden en daardoor een betere gesprekspartner zou zijn voor de medisch specialist. Tot voor kort was dit overzicht van nieuwe experimenten slechts toegankelijk voor specialisten.

De Werkgroep Welzijn Kankerpatiënten bereikte de vraag, gesteld door een redacteur van een zeer bekend tv-actualiteitenprogramma, wat de Werkgroep denkt van dit initiatief, en of het een oplossing is voor de veelgehoorde klacht dat kankerpatiënten te weinig invloed hebben op de ontwikkeling van nieuwe medicijnen.
Komende tot een antwoord op deze vraag: Op basis van de nu bekende gegevens kunnen we deze website als 'oude wijn in nieuwe zakken' beschouwen. Het betreft een uiterst geraffineerde methode om:
* het hierboven gesignaleerde tekort aan proefpersonen langs deze weg terug te dringen door de patiënten nu de gelegenheid te bieden niet alleen in te gaan op het veelal gretige verzoek van zijn specialist deel te nemen aan een experiment, doch deze behoefte te stimuleren vanuit de mogelijkheid van een keuzepakket uit -alleen- chemische preparaten en
* de farmaceutische industrie de kans te bieden de door haar bepleite chemische 'alternatieven' (aardige term binnen de reguliere geneeskunde) uit te dragen naar een grotere doelgroep.

In dat verband wellicht de suggestie om de website www.kankeronderzoek.info eens te bezoeken, aldaar te gaan naar het kopje "Medicijnen", een willekeurige keuze te maken en vervolgens de bijwerkingen op te vragen van de hier opgesomde chemische preparaten.

Het lijkt derhalve in niets op het Britse initiatief, alhoewel het KWF in haar antwoord op genoemde brief stelt: "Het wetenschappelijk onderzoek dat wij financieren, beslaat het totale gebied van de kankerbestrijding. Wij sluiten op voorhand geen terreinen en thema's uit."
Uiteraard, blijkens de geldende praktijk, wordt hier bij uitsluiting gerefereerd aan varianten op het reguliere protocol, blijven andere therapieën volledig buiten het gezichtsveld en blijft de afbakening van het begrip reguliere therapie volledig gehandhaafd.